ที่มาภาพประกอบ

                    เพื่อนเอย, คล้ายว่าเราเพิ่งจากกันเมื่อวาน

                    บทเพลงไร้ความหมายปลิวลอยมาพร้อมแสงอาทิตย์ยามเช้า

                    ท้องทุ่งแห่งความฝันกลืนหายไปในมวลแดดเริงร่าย

                    จะนิยามความหมายใดต่อการเดินทาง

                    เส้นถนนตัดผ่านบ้านเรือนเก่าแก่ ขณะการหักโค่นของยุคสมัย

                    ทิ้งรอยเศร้าสร้อยไว้ในดวงตาของแม่ผู้ชรา

                    หากพ่อของฉันยังคงเดินออกไปยังท้องทุ่ง คมจอบสนิมเขรอะพาดบนบ่า

                    จะถากถางสิ่งใดในความว่างเปล่า

                    ในเมื่อเนื้อดินแข็งกระด้างไม่อาจหยั่งรากแห่งความหวัง

                    ฉันกลับมาหาเธอ ด้วยใจปวดร้าว

                    ตรงชานเรือนแห่งยุคสมัย วิถีอันงดงามครั้งบรรพกาลสูญสิ้นแล้ว

                    ท้องทุ่งเขียวชุ่มในความทรงจำ กลายเป็นป่าช้าอันเปล่าว้าง

                    ความงดงาม และบางสิ่งที่เคยมี เหมือนได้ตายจากไปชั่วนิรันดร์

                    ฉันเดินออกไปยังความเวิ้งว้าง กระซิบเสียงในสายลม

                    นิ่งมองดวงตาของเธอซึ่งเคยส่องประกายในผืนพรมเขียวขจี

                    สายไปเสียแล้วกับการคืนกลับท้องทุ่งแห่งความฝัน

                    พ่อชราทิ้งจอบลงอย่างอ่อนแรง ส่วนแม่บอกให้ฉันกลับคืนเมืองทันสมัย

                    เถอะ, หยิบกระเป๋าใบเดิม ทอดเดินไปตามถนนกว้างไกล

                    แล้วร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง วิ่งกลับไปหาเธอ กู่ตะโกนในความเวิ้งว้าง

                    แต่เธอกำลังทิ้งตัวลงในความมืด บอกลาห้วงวันอันโหยแห้ง

                    บอกว่า วันพรุ่งจะโผล่ตรงริมขอบฟ้าอีกหน

                    ไม่มีสิ่งใดหรอกเพื่อน แค่กลับมาเผาผลาญซากศพไร้ชื่อแห่งยุคสมัย

                    ......................

                    พิมพ์ครั้งแรก สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์